Redactie
Redactie Gastblogger 20 aug 2019

En toen was ik zelf zwanger (door Meike Hendriks)

Door mijn studie verloskunde kwam ik al op jonge leeftijd in aanraking met zwangerschappen, bevallingen en baby’s. Daardoor was ik erg nieuwsgierig naar hoe het zou zijn als ik zelf zwanger zou zijn en moest bevallen. En door wat ik allemaal had gezien, wist ik heel goed wat ik wel en wat ik absoluut niet wilde.

 

Zwanger

En toen, een paar jaar later, was ik zwanger. Ik voelde niks, maar de zwangerschapstest gaf toch echt positief aan. Wel heel licht, maar hey, een streep is een streep. Ik heb 2 dagen later weer een test gedaan en die was iets donkerder, maar nog steeds heel licht. Om het echt zeker te weten heb ik een digitale test gekocht en die gaf toch echt zwanger aan. Alleen de termijn klopte niet. Hij gaf 1-2 weken zwanger aan, terwijl ik toch echt al 2-3 weken zwanger zou moeten zijn. Het voelde niet goed. Ik kon het niet verklaren, maar ik had het gevoel alsof er iets mis was. Het enige wat ik op dat moment kon doen was wachten.

 

Echo

Wachten op de eerste echo die nog zo ver weg leek. Gelukkig wist ik door mijn opleiding een aantal fijne oefeningen die het wachten iets makkelijker maakte. In de tussentijd lette ik er op of ik al symptomen had, zoals misselijkheid, vermoeidheid, vaker plassen. Maar nee, ik voelde me gewoon zoals altijd. Ik  had alleen een slecht voorgevoel dat alleen maar sterker werd. Tegen mijn man heb ik gezegd dat ik dacht dat de baby niet meer leefde. Zo sterk voelde ik dat. En hij wuifde het weg, geloofde het niet. Ik moest niet zo onzeker zijn, het zou vast goed komen. Ik was immers nog nooit zelf zwanger geweest, dus had ook geen idee hoe het voelde.

 

Voorgevoel

Maar ik had het wel heel vaak meegemaakt! Vrouwen die zeiden dat ze het meteen voelde dat ze zwanger waren of in het begin heel erg misselijk waren. En ik had niks van dat alles. Met 8 weken zouden we de eerste echo krijgen, maar een week daarvoor kreeg ik enorme buikkrampen en had ik bloedverlies. Shit, zie je wel! Ik heb het al die tijd gedacht dat het niet goed zat! En dat was ook zo. In het ziekenhuis werd het bevestigd. Een miskraam! Wat een verdriet!

 

Verdriet

Verdriet om iets dat je niet hebt gekend en dat maakt het zo gek. Ik heb het kindje nooit gevoeld, maar het was wel onderdeel van mij. En ineens ben je dat dan kwijt en dat is behoorlijk heftig. Voor mijn man was het anders. Hij zag nog niks aan me en had er nog niet echt een band mee. Daardoor had hij er minder moeite mee om de miskraam te verwerken.  Dat maakte het voor mij extra moeilijk. De volgende keer meer over wat mij heeft geholpen om dit te verwerken.

 

 

Ik ben Meike Hendriks, mama van Evi, psycholoog met een studie verloskunde en een eigen praktijk ‘Een nieuw begin’, waarbij ik angst- en somberheidsklachten rondom zwangerschap en bevalling behandel.

www.eennieuwbeginonline.nl

 

Wil je meer lezen van Meike? Lees dan ook:

Verhalen uit de verloskamer (door Meike Hendriks)

Jouw lichaam, dus jij beslist (door Meike Hendriks

Wanneer die roze wolk niet zo roze is (door Meike Hendriks)

 

Reageer op artikel:
En toen was ik zelf zwanger (door Meike Hendriks)
Sluiten