Marieke
Marieke Gastblogger 27 feb 2018

Papa Willem vertelt over zijn bevallingservaring

Als de dag van gisteren, ik herleef de bevalling van onze dochter nog regelmatig.

Mijn vrouw had zwangerschapsvergiftiging. Ze werd al een tijdje nauwlettend in de gaten gehouden door de verloskundige, maar toen het gevaarlijk dreigde te worden, werd ons verteld dat de bevalling ingeleid zou worden. De dag erna meteen al.

Die avond hebben we met z’n tweeën lekker op bed sushi gegeten. Filmpje aan. Ik wat relaxter dan mijn vrouw, want zij voelde zich door de zwangerschapsvergiftiging niet optimaal. Al met al een redelijk ontspannen avond gehad, hoewel de adrenaline door ons lichaam vloeide, benieuwd naar wat morgen ons zou brengen.

De wekker om 6:00 uur gezet want om 7:00 uur moesten we ons melden in het ziekenhuis. Eenmaal daar kreeg mijn vrouw een soort van pil ingebracht die de ontsluiting op gang moest brengen. Dat werkte goed. De ontsluiting ging vrij voorspoedig, de weeën kwamen goed op gang en in redelijk tempo zat ze op 8cm. Waarom ik dat zo precies weet? Omdat ze daar bleef steken. De ontsluiting ging gewoon niet verder. Uren weeën wegpuffen, zonder resultaat. Ik vond het vreselijk om aan te zien: mijn vrouw die zo haar best deed en alles maar onderging, de artsen die overduidelijk ook niet blij waren met deze ontwikkeling (beter gezegd: stilstand). Ik voelde me radeloos. Meerdere malen heb ik gevraagd of er niet een ruggenprik gezet kon worden, maar daarvoor was ze al te ver.

Op een gegeven moment zag ik gewoon dat het echt niet goed ging met mijn vrouw. Zij reageerde nauwelijks nog. In ieder geval niet zoals ik haar ken. Maar ja, wat wist ik er nou van, het was ook mijn eerste bevalling. Misschien hoorde dit er wel bij. De conditie van onze dochter ging ook achteruit en werd verontrustend. Toen zag ik paniek in de ogen van de gynaecoloog. Dat is wat me de meeste angst inboezemde: de blik in de ogen van de gynaecoloog. En de manier waarop hij zei dat er met spoed een keizersnede plaats zou moeten vinden. Ik dacht op dat moment echt dat ik mijn vrouw en mijn kind zou verliezen.

Het ziekenhuispersoneel kwam meteen in actie. Iedereen deed wat hij of zij moest doen. Mijn gevoel voor tijd heeft me op dat moment in de steek gelaten vrees ik, want hoewel het uren leek te duren voordat we in de operatiekamer waren, moeten we er achteraf gezien in een mum van tijd naartoe gebracht zijn. Eenmaal daar ging alles zo snel en bijna in een roes. Ik stond er wel, maar had tegelijkertijd het idee er niet bij te zijn. De arts en assistenten deden wat ze moesten doen en toen ik mijn dochtertje hoorde huilen was dat een van de mooiste momenten uit mijn leven.
Ze werd meteen meegenomen voor een algehele check en ik werd gevraagd mee te gaan. Ik vond het vreselijk om mijn vrouw daar achter te laten.

Een uur later, ik zat met ons dochtertje in een ziekenhuiskamer, kwam het andere mooiste moment uit mijn leven: de arts die vertelde dat mijn vrouw het weer goed maakte en dat we haar mochten opzoeken in een andere kamer.

Gelukkig gaat het hartstikke goed met onze dochter. Haar start was misschien niet ideaal, maar ze is fantastisch. Net zoals mijn vrouw. Zij is gelukkig ook weer helemaal hersteld, hoewel dat best wat tijd heeft gekost.
Eind goed al goed, hoewel deze bevalling bij ons beiden toch een klein trauma heeft veroorzaakt. Dat mag ik toch wel zeggen.
Ondanks dat: het geluk van de komst van onze gezonde dochter maakt (bijna) alles goed.

Wil je meer bevallingservaringen van vaders lezen? Dat kan. Zie voor meer verhalen:
Papa Eric vertelt
Papa Paul vertelt
Papa Jochem vertelt

Reageer op artikel:
Papa Willem vertelt over zijn bevallingservaring
Sluiten